Indie i Nepal okiem pismaka. Polskie Radio Euro Bis UP
July 28th, 2009 / 1 Comment » / by Fela
Patrząc na Indie i Nepal przez pryzmat funkcjonowania społeczeństw nie sposób powiedzieć: „podoba mi się”. Bo jak może się podobać wyzierająca z kątów potworna nędza, brak kontroli władz Indii nad poczynaniami szczycących się dokonywaniem po dziś dzień sati, zaprzęganie dzieci do ciężkiej pracy, rządzący maoiści w Nepalu? Z drugiej strony, patrząc przez pryzmat dziedzictwa kulturalnego, nie potrafię powiedzieć: „nie podoba mi się”. Nie sposób nie doceniać tej soczystości i różnorodności. Dość wspomnieć mozaikę architektoniczną, jogę, muzykę, malarstwo. Ludzie pytają, czy lubię tamten kawałek świata. Ani lubię, ani nie lubię. Nie odkryję Ameryki, jeśli powiem: fascynuje mnie. Ta kultura nie do ogarnięcia, chaos rządzący się określonymi prawidłami. Staram się przyjąć to wszystko takim, jakim jest, a jednocześnie pielęgnować w pasji trzeźwe spojrzenie. Bo, teoretycznie „koń jaki jest, każdy widzi”. Praktycznie - spróbuj cwałować na oklep na ogierze… 
Kliknij i posłuchaj audycji w odtwarzaczu.
Podcast: Odtwórz w nowym oknie
Piątek. Wiać już zaczyna słodkim leżeniem na kanapie i liczeniem much na suficie. Weekend pod znakiem szaleństwa lub laby. O 17.00 rozpoczyna się wyścig do wind, byle szybciej do drzwi wyjściowych, klamki gorące, włos rozwiany. Prezes w dresie odda się pieleniu ogródka, dyrektor będzie mieszał z zapałem w woku, a prawniczka z Warszawy, nim wyruszy na koncert, nakarmi kota przybłędę. Sobota. Poranek lub południe (zależy od samopoczucia, a to z kolei od spożycia). To dzień najlepszy, calutki wolny. Można robić wielkie nic, można cokolwiek. Byle wykorzystać cudo zwane sobotą, bo już niedziela to tylko trzy czwarte cudu. Tak więc sobota, bożyszcze tłumów, osnute mgiełką luzu się snucie. Ten rajski czas popłynie wolno aż do kolejnego wieczora. Niedziela. Miło, przyjemnie, ale coś jakby dudnić zaczyna, coś się święci. Rzecz jasna poniedziałek. Lewe oko otwiera się od niechcenia. Reszty domyślicie się sami 
Wyobraźcie sobie Delhi, metropolię przypominającą gigantycznego potwora z tysiącami macek. Tu właśnie, w zatłoczonej stolicy Indii, rozpoczyna się nasza podróż do malowniczego Himachal Pradesh. Stąd, prowadzący Wieczór Radia TOK FM Cezary Łasiczka i ja, zabierzemy Was do prastarych klasztorów buddyjskich w Tabo, Ki oraz Dhankar, maleńkich wiosek z dala od cywilizacji, barwnego Pragpuru, w którym mało kto słyszał i… McLeod Gandź, gdzie rezyduje XIV Dalajlama. A to wszystko w otoczeniu majestatu Himalajów, duchów bóstw i mantrujących mnichów. Część trasy pokonany na dachu autobusu oraz urokliwą kolejką wąskotorową, a część przejdziemy na własnych nogach. Zapraszam.
1000 dni i moje małe Indie
Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami, w eremie żył… Zaraz, zaraz, to nie było tak. Na pewno za górami, a dokładnie za pięciotysięcznikami o wiecznie ośnieżonych szczytach, za lasami, za siedmio… Jakimi lasami? Lasami, lasami, lasami… Wiem, dębowymi! Zatem: za górami, za lasami, za siedmioma rzekami… Czy aby siedmioma? O ile pamiętam rzeki były cztery. No, może pięć. Chwileczkę, pierwsza na szlaku, druga przepływała przez dolinę. Hm, w każdym razie, wszystkie rzeki były znakomite zarybione, a woda krystalicznie czysta. A nie, dobrze, rzek było siedem. Za górami więc, za lasami, za siedmioma rzekami, w eremie żył pewien mędrzec. Żył, a gdy się już nażył, umarł. A góry nadal stały jak stały, lasy rosły jak rosły, a rzeki pełne były ryb ;).
Witam Cię na stronie prezentującej moje zawodowe portfolio. Znajdziesz w nim fragmenty autorskich artykułów, informacje o napisanych przeze mnie książkach, a także fotografie. 
